Over uit je comfortzone stappen.

Ik had gedacht dat ik inmiddels verder zou zijn. Bijna twee maanden geleden begon ik aan mijn vastgoedreis met een duidelijk doel: mijn eerste beleggingspand vinden. Ik had me al verdiept in vastgoed, mijn financiën in kaart gebracht en wist ongeveer in welke richting ik wilde zoeken. Met begeleiding erbij verwachtte ik dat ik nu volop bezig zou zijn met woningen bekijken en doorrekenen.

Maar eerlijk gezegd sta ik op een punt waar ik anderhalf à twee maanden geleden ook al stond: hoe nu verder?

Dat frustreert me. Ik heb het gevoel dat ik genoeg weet om stappen te zetten, maar ik krijg het nog niet goed voor elkaar om die kennis om te zetten in actie. Ik heb een duidelijk doel en wil er graag werk van maken, maar de stap van plannen maken naar daadwerkelijk uitvoeren blijkt lastiger dan ik had verwacht.

Ik zoek, maar reken nog niet

Ik heb zoekalerts ingesteld op Funda voor Alkmaar, Beverwijk en Zaandam. Ik heb makelaars in Alkmaar benaderd, me aangemeld voor updates over beleggingspanden, een account aangemaakt bij Bricks en verschillende woningen opgeslagen als favoriet.

Toch heb ik nog geen woning helemaal doorgerekend.

Mijn eerste stap is het bepalen van de mogelijke huurinkomsten. Daarvoor moet ik onder andere het woningwaarderingsstelsel (WWS) toepassen. Vervolgens heb ik de huurinkomsten nodig om het rendement te berekenen.

Ik weet in grote lijnen wat ik moet doen, maar mis een praktische aanpak. Hoe ga ik van een interessante Funda-advertentie naar een onderbouwde berekening? Welke gegevens heb ik nodig en welke stappen doorloop ik om te bepalen of een woning interessant is? Theoretisch weet ik wat je allemaal moet weten. Bij het maken naar de vertaalslag in de praktijk loop ik tot nu toe vast. Of beter gezegd: ik begin er niet eens aan omdat ik niet zie waar ik moet beginnen.

Ik hoef nu nog niet te weten of ik een verkeerde deal zou herkennen. Ik moet eerst leren hoe ik een mogelijke deal analyseer.

Kleine stappen voelen niet als genoeg

Ik merk dat ik graag helemaal ergens in wil duiken. Ik wil tijd hebben om informatie uit te zoeken, berekeningen te maken en verbanden te begrijpen. Met een uurtje tussendoor kom ik voor mijn gevoel niet ver genoeg.

Mijn werk neemt veel tijd in beslag, mijn vrije dagen zijn vaak gevuld met de kinderen en in het weekend wil ik er ook voor mijn gezin zijn. Na een hele dag werken zijn de enige momenten om ’s avonds een of twee uurtjes aan de slag te gaan.

Toch probeer ik de beschikbare momenten beter te benutten. Ik reserveer tijd in mijn agenda en probeer op vrijdagmiddag ruimte te maken voor vastgoed. Toen een werkafspraak laatst eerder eindigde, heb ik die tijd gebruikt om alvast een aantal makelaars te mailen. Ik had liever een hele dag vrijgemaakt om ze te bellen, maar door alvast contact te leggen, zet ik toch een stap.

Het lastige is dat ik een beeld in mijn hoofd heb van hoe ver ik zou moeten zijn. Ik luister naar podcasts en hoor verhalen van mensen die in korte tijd veel voor elkaar krijgen. Dan denk ik: ik ben bijna twee maanden bezig, waarom heb ik nog geen woningen doorgerekend?

Binnen onze groep heb ik soms het idee dat anderen veel beter weten wat ze doen. Tegelijkertijd besef ik dat ik zelf nog niet genoeg tijd aan het analyseren van woningen heb besteed om te weten hoe snel ik het onder de knie krijg.

Ondertussen denk ik alweer verder. Moet ik de overwaarde alvast opnemen zodat het geld beschikbaar is? Kan ik mijn geld beter op een andere manier investeren? Ik ben geneigd allerlei mogelijkheden te overwegen, terwijl ik de eerstvolgende stap nog niet heb gezet.

Ali en ik komen niet vanzelf samen in beweging

Ik wil dit traject graag samen met Ali doen. We investeren uiteindelijk samen en ik vind het belangrijk dat we allebei betrokken zijn bij de keuzes die we maken. In de praktijk merk ik alleen dat ik veel meer bezig ben met dit traject dan hij.

Ik zoek woningen, verdiep me in de materie en denk na over de volgende stappen. Ali heeft als aannemer kennis en ervaring die goed van pas kan komen. Hij zou zich bijvoorbeeld kunnen verdiepen in de woonvisie en het bouwbesluit van een gemeente om te onderzoeken welke mogelijkheden een woning biedt. Hij staat ervoor open om dat op te pakken, maar het komt er niet vanzelf van.

Ali heeft, net als ik, weinig tijd. Toch merk ik dat we anders omgaan met het oppakken van dingen. Hij komt makkelijker in beweging als er druk achter zit. Hij voelt het vlammetje en de urgentie minder dan ik. De druk voel ik zelf nu wel behoorlijk. Als ik wacht tot we samen tijd hebben om ergens voor te gaan zitten, schuift het werk op en kom ik niet verder. Daardoor voelt het soms alsof ik alleen op pad ben, terwijl we dit juist samen willen doen.

Ik wil niet degene zijn die het hele traject trekt, maar ik wil ook niet steeds hoeven wachten tot we allebei tijd hebben. We hebben het erover gehad en Ali staat ervoor open om meer op te pakken. Nu moeten we dat nog vertalen naar concrete acties.

De begeleiding sluit niet helemaal aan op wat ik nodig heb

Die behoefte aan voortgang speelt ook mee in hoe ik naar de coaching kijk. We hebben € 15.000 in het traject geïnvesteerd en zijn inmiddels ongeveer een derde onderweg. Dat is een flinke investering, en ik voel de verantwoordelijkheid om daar ook echt iets uit te halen.

Op dit moment heb ik niet het gevoel dat wat we tot nu toe hebben gedaan al € 5.000 waard is geweest. Dat vind ik lastig om toe te geven, maar het is wel hoe ik er nu in sta.

De modules zijn goed en ik heb nieuwe dingen geleerd. Ook heb ik meer contacten en een beter beeld van onze financiële mogelijkheden. Dat zijn waardevolle stappen. Maar ik had verwacht dat we inmiddels verder zouden zijn met het zoeken en analyseren van concrete panden.

Binnen ons traject hebben we om de week een groepscall. Ik merk dat ik steeds meer behoefte krijg aan één-op-één begeleiding. Ik wil samen met een coach een paar woningen doorlopen en stap voor stap leren hoe ik de huur bepaal, het WWS toepas en het rendement bereken. Ik verwacht niet dat iemand het werk voor me doet, maar wel dat de begeleiding me helpt om daarna zelfstandig verder te kunnen.

Ik heb gekozen voor begeleiding omdat ik zelf niet verder kwam. Daarom vind ik het frustrerend dat ik op dit punt nog steeds zoekende ben. Tegelijkertijd besef ik dat ik zelf aan de bel moet trekken en duidelijk moet maken wat ik nodig heb. Misschien verwacht ik op sommige punten iets anders van het traject dan hoe het is ingericht. Dat gesprek moet ik aangaan, want ik wil niet over nog eens twee maanden op dezelfde plek staan.

Ik vind het lastig om beginner te zijn

Er speelt nog iets mee dat ik bij mezelf herken. Ik vind het lastig om gezien te worden als beginner.

Ik verdiep me graag in onderwerpen en spar het liefst met mensen op gelijkwaardig niveau. Ook op mijn werk heb ik weinig met hiërarchie. Ik wil ideeën uitwisselen, vragen stellen en samen nadenken, zonder het gevoel te hebben dat iemand mij voortdurend vertelt wat ik moet doen.

In vastgoed ben ik natuurlijk nog een beginner. Ik moet dingen vragen en heb hulp nodig, ook bij zaken die voor anderen misschien vanzelfsprekend zijn. Dat vind ik niet altijd makkelijk.

Binnen de coaching wordt ook benadrukt dat je niet alleen vragen moet stellen en kennis moet halen, maar ook iets moet terugdoen. Ik begrijp dat. Tegelijkertijd sta ik nog aan het begin en heb ik het gevoel dat ik zelf nog weinig te bieden heb. Daardoor word ik soms terughoudend om hulp te vragen.

Ik besef dat dit ook bij mij ligt. Ik moet accepteren dat ik niet alles al hoef te weten. Maar ik ontdek ook dat ik behoefte heb aan een manier van samenwerken die bij mij past: praktisch, persoonlijk en met ruimte om op gelijkwaardig niveau te sparren.

Nu moet ik toch zelf in beweging komen

Ik ben ongeduldig en gefrustreerd, vooral omdat ik had verwacht dat ik nu al veel panden zou hebben bekeken. We hebben nog vier maanden in het traject en ik wil die tijd goed benutten.

Daarom moet ik met mijn coaches bespreken hoe we de begeleiding concreter kunnen maken. En met Ali wil ik afspraken maken over hoe we allebei actiever bijdragen, zodat het zoeken naar ons eerste beleggingspand niet vooral op mijn schouders terechtkomt.

Dromen over financiële vrijheid geeft me energie. Maar de praktijk vraagt om iets anders: keuzes maken, tijd vrijmaken, hulp vragen en soms erkennen dat de manier waarop je iets aanpakt niet werkt.

Misschien is dat op dit moment mijn grootste uitdaging. Niet nóg meer informatie verzamelen of wachten tot alles samenvalt, maar de gesprekken voeren en de stappen zetten die nodig zijn om verder te komen.

Want ik wil niet alleen blijven dromen over mijn eerste beleggingspand. Ik wil leren hoe ik er daadwerkelijk één vind!