Als je je gaat verdiepen in financiële vrijheid, kom je al snel uit bij FIRE: Financial Independence, Retire Early. Het idee is simpel: zorg dat je genoeg vermogen opbouwt, houd je uitgaven laag en uiteindelijk hoef je niet meer te werken voor je inkomen.

Ik heb me daar een tijdje in verdiept. En hoewel ik de gedachte erachter interessant vind, kwamen Ali en ik er al snel achter dat de bijbehorende levensstijl niet helemaal bij ons past. Heel zuinig leven om zo snel mogelijk te kunnen stoppen met werken? Dat is niet waar wij naar op zoek zijn.

Maar het heeft me wel anders naar geld laten kijken. We geven inmiddels bewuster geld uit. Ik neem mijn eigen lunch mee naar kantoor of als we een dagje weggaan. We doen vaker iets leuks waarvoor we niets hoeven uit te geven. We doen één keer per week boodschappen en als ik iets denk nodig te hebben, wacht ik eerst een paar dagen voordat ik het koop. Als ik het daarna nog steeds mis, koop ik het alsnog.

Het zijn kleine veranderingen, maar juist daardoor blijft er meer over om te investeren. We zijn nog maar net begonnen; af en toe wat storten op een beleggingsrekening bij Brand New Day. Het echte beleggen komt misschien in een volgend zes maanden experiment :).

Een goed leven is niet automatisch het juiste leven

Op papier hebben we een heel goed leven. Een fijn huis, twee kinderen, werk, inkomen. Er is geen grote reden om alles om te gooien.

En toch knaagt er iets.

Steeds vaker denk ik dat het besef pas echt helemaal helder werd doordat ik een tijdje letterlijk niet vooruit kon. In de laatste week van mijn zwangerschapsverlof in juni vorig jaar brak ik in Frankrijk mijn rechtervoet op vier plekken. Zeven weken kon ik mijn voet niet gebruiken, daarna liep ik nog drie weken in loopgips en het herstel duurde maanden.

Het was bijna een letterlijke vertaling van hoe ik me op dat moment voelde. Ik zat ook in mijn werk en ‘het standaard leven’ een beetje vast. Niet omdat het verschrikkelijk was, maar omdat de energie en nieuwsgierigheid waarvan ik wist dat het ergens in me zit, steeds minder werden.

Tijdens die gedwongen pauze kreeg ik juist weer allerlei ideeën. Over ondernemen. Over investeren. Over andere manieren van werken. En vooral over hoeveel energie het me geeft om nieuwe dingen te onderzoeken en iets op te bouwen.

Kort daarna werd mijn functie door een reorganisatie boventallig. Eigenlijk was dat een opluchting. De beslissing die ik zelf steeds vooruit had geschoven, werd ineens voor me genomen.

En dat zette me aan het denken: ik wil niet wachten tot omstandigheden bepalen wanneer ik wel of niet kan werken. Ik wil die keuze zelf kunnen maken. Ik wil niet stoppen met werken. Ik wil stoppen met het gevoel dat ik móét werken.

Ik wil dat werken een keuze wordt in plaats van een noodzaak.

Dus: hoeveel is genoeg?

We hebben inmiddels een concreet doel gesteld: €10.000 netto per maand aan inkomsten uit vastgoed of andere investeringen, binnen vijf jaar.

Niet omdat €10.000 precies het magische bedrag is. En ook niet omdat dit een strak omlijnd eindpunt moet worden.

We gaan het stap voor stap ontdekken. Misschien duurt het langer, misschien gaat het sneller en misschien verandert ons doel onderweg.

Want uiteindelijk gaat het mij niet om het bedrag zelf. Het gaat om het gevoel van vrijheid dat daarachter zit.

Vrijheid van tijd, keuzes en zorgen

Als ik probeer te beschrijven wat financiële vrijheid voor mij betekent, kom ik steeds bij drie dingen.

Vrijheid van tijd.
Niet altijd mijn tijd hoeven inruilen voor inkomen. Meer ruimte voor mijn gezin, mezelf, reizen en dingen waar ik energie van krijg.

Vrijheid van keuzes.
Kunnen kiezen waar, wanneer en hoeveel ik werk. Een baan kunnen loslaten als die niet meer bij me past, zonder dat daar direct financiële stress tegenover staat.

Vrijheid van zorgen.
Weten dat er iedere maand voldoende binnenkomt, ook als we tijdelijk minder of niet werken.

Of vastgoed en die €10.000 per maand uiteindelijk echt het antwoord is? Dat gaan we de komende maanden en jaren vanzelf ontdekken.